ตื่นเช้ามาเห็นแต่ปูนเห็นแต่ตึกสูง
สูดแต่ฝุ่นแต่ควันรถ... จนลืมกลิ่นฟางทุ่งนา
ตอกบัตรเข้างาน เช้ายันค่ำก้มหน้าก้มตา
เหงื่อไหลย้อยยามล้า... สู้กับงานแลกเศษเงิน
พ่อกับแม่นั่งถ้านับมื้อที่เจ้าสิกลับ
เห็นแต่ส่งข่าวมาหลับ... บอกว่างานมันยุ่งเหลือเกิน

ในเมืองกรุงมันวุ่นวาย แม่นบ่ลูกสาว
คันเจ้าเหนื่อยเจ้าเหงา... ให้ฟ้าวกลับมาทางบ้านเฮาเด้อ

กลับบ้านเฮาเด้อ... ก้อนคำพ่อแม่ถ่าอยู่
ทุ่งนาเขียวขจี... ยังคอยเจ้าคืนถิ่นฐาน
พ่อยืนชะเง้อรอหน้าเฮือน แม่ทอดปลาจี่รอกินข้าวแลงนำกัน
ชีวิตในเมืองสวรรค์... มันสิสู้บ้านเฮาได้จั่งได๋
โอ้... กลับบ้านเฮาเด้อ... หัวใจพ่อแม่มันเหงา

เจ้าไปสู้เพื่อความฝัน พ่อแม่เข้าใจ
แต่คันใจมันขาดสาย... อย่าฝืนทนอยู่เลียแผล
เงินคำมันของนอกกาย สู้รอยยิ้มของพ่อแม่
ที่คอยดูแล... ในวันที่เจ้าอ่อนแอไม่มีใคร

พ่อยังนั่งลูบหลังหมา... ตัวที่เจ้ายอมให้มันหนุนตัก
แม่ยังถักผ้าห่มผืนใหม่... เตรียมไว้ให้ลูกยามหนาวมา
มองไปทางถนนใหญ่... ยามใดจะมีรถมาจอดหน้าบ้าน
เงาตะวันลับขอบฟ้า... น้ำตาสิพังข้างหม้อแกง
พ่อแม่ยังรอเจ้าอยู่... ทุกมื้อที่ตะวันตกดิน

กลับบ้านเฮาเด้อ... ก้อนคำพ่อแม่ถ่าอยู่
ทุ่งนาเขียวขจี... ยังคอยเจ้าคืนถิ่นฐาน
พ่อยืนชะเง้อรอหน้าเฮือน แม่ทอดปลาจี่รอกินข้าวแลงนำกัน
ชีวิตในเมืองสวรรค์... มันสิสู้บ้านเฮาได้จั่งได๋
โอ้... กลับบ้านเฮาเด้อ... หัวใจพ่อแม่มันเหงา

กลับมาเด้อ... มาเด้อขวัญเอย
พ่อกับแม่ยังคอย... (คอยเจ้าอยู่บ้านเฮา)