ขอบใจที่บอกว่าฉันดี... แค่ไหน
แต่สุดท้ายคำว่ารักของเธอก็ให้เขา
ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ในเงาที่ว่างเปล่า
มองดูภาพเรา... ที่ไม่มีวันเป็นจริง


กี่ความห่วงใยที่ฉันประคองให้เธอ
ไม่เคยไปถึงหัวใจเธอเลยซักสิ่ง
เป็นแค่คนคอยซับน้ำตา เป็นที่พักพิง
แต่ในความเป็นจริง... ฉันมันแค่คนนอกสายตา


พยายามจะเป็นคนที่ใช่... แต่ใจเธอไม่ได้เลือกฉัน
ก้าวไปเท่าไร ระยะห่างนั้นก็ยังเท่าเดิม


**อยู่ในโลกเหงาๆ ของคนแพ้**
คนที่ดูแลเธอแทบตาย แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้ง
คนดีที่เธอไม่เอา คนเหงาที่เธอไม่รักจริง
ต้องยอมรับทุกสิ่ง... ว่าฉันมันไม่ใช่
โลกทั้งใบมีคนอยู่เป็นล้าน
แต่พื้นที่ข้างๆ ใจเธอ... กลับไม่มีที่ให้ฉันเลย


แค่มองดูเธอเดินจากไปกับเขา
ความเหงาก็เข้ามาโอบกอดฉันเหมือนเคย
คำถามเดิมๆ ที่ถามใจ แต่ไม่กล้าเอ่ย
ว่าคนดีอย่างฉัน... ทำไมถึงแพ้ทุกที


เก็บกวาดเศษความทรงจำที่พังยับเยิน
บอกตัวเองให้เดิน... ข้ามความเสียใจนี้ไป
ต่อให้ทำดีแค่ไหน ก็เปลี่ยนใจใครไม่ได้
เมื่อคำตอบสุดท้าย... ไม่ว่ายังไงก็ไม่ใช่ฉัน


ไม่ได้โกรธที่เธอเลือกเขา
แค่เหงาที่ตัวเองไม่เคยดีพอ... สำหรับใคร
เป็นคนดีที่เธอไม่รัก มันเจ็บแค่ไหน... เธอคงไม่รู้


**อยู่ในโลกเหงาๆ ของคนแพ้**
คนที่ดูแลเธอแทบตาย แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้ง
คนดีที่เธอไม่เอา คนเหงาที่เธอไม่รักจริง
ต้องยอมรับทุกสิ่ง... ว่าฉันมันไม่ใช่
โลกทั้งใบมีคนอยู่เป็นล้าน
แต่พื้นที่ข้างๆ ใจเธอ... กลับไม่มีที่ให้ฉันเลย


โลกเหงาๆ ของคนแพ้...
ยังคงหมุนต่อไปในความมืดมน
เป็นคนดีที่เธอไม่เลือก...
เป็นแค่คน... ที่ไม่มีตัวตนในใจเธอ